Braamspunt" /> Braamspunt"> Braamspunt">

Guru van de Surinaamse opiniemakers Wilfred Lionarons de Vrije Stem is niet meer

Dhr. Wilfred Lionaris Bron: Surinamepress.net

Guru van de Surinaamse opiniemakers Wilfred Lionarons is niet meer

Democratische journalistiek in Suriname rouwt om het gemis van de man met de scherpe pen

Op zaterdag 2 mei 2015 overleed op 89 jarige leeftijd, in zijn woonplaats Eijsden te Limburg de erudiete industrieel, radiojournalist, krant/drukkerij-eigenaar, hoofdredacteur en belangrijkste criticus van de staatsgreep en daaropvolgende dictatoriale chaos van de Surinaamse militairen; Wilfred Lionarons. Ontsnapt aan brute moord in opdracht van Bouterse, vluchtte hij vanuit de USA-waar hij een congres bijwoonde- naar Nederland waar hij goed behandeld is door de Nederlandse journalistieke status-quo. In menig Nederlands radio en TV-programma werd hij opgevoerd als Suriname-deskundige om zijn kritiek op het militaire bewind in Suriname te kunnen uiten. Hij kreeg, weliswaar terecht verbitterd en in ballingschap, de ruimte om -vanwege de geleden enorme materiele en immateriële schade in Paramaribo-vanuit Nederland zijn journalistieke werk in de marge voort te kunnen zetten. Principieel weigerde hij terug te gaan naar Suriname, zolang naar zijn zeggen de democratie in het land niet hersteld zou zijn en de militaire muiters van weleer – die zich inmiddels verrijkt hebben ten koste van het volk- nog aan de macht zouden zijn.Wilfred Lionarons was de man met zijn hart op de tong en zijn gevoel bij de volksmassa. Met zijn op12 juli in 2008 overleden domineesdochter en echtgenote Vera Heilbron ( 6 april1932; en zus van Dr.Waldo Heilbron)-de eerste Surinaamse radiojournaliste- kreeg hij twee kinderen Helen (heden psychologe) en Wendel (heden arts/specialist). Wilfred Lionarons zelf wilde aanvankelijk arts worden, maar stortte zich na zijn studie perswetenschappen in Amsterdam, als zakenman in de Surinaamse ondernemerswereld waar hij bijzonder succesvol was en een fortuin verdiende. In 1957 was hij directeur van de AVROS en daaropvolgend directeur van het populaire radiostation RAPAR. Toen eind vijftiger jaren, Jopie Pengel de eerste journalistieke regeringsvoorlichters opstaande voet ontsloeg vanwege door hun geuite milde kritiek op het overheidsbeleid, begonnen deze heren prof. Rudi Bedacht, dr.Th.Waaldijk, F.Pengel een eigen krant “ de Vrije Stem”. Deze krant werd door de industrieel Wilfred Lionarons in 1961 overgenomen en weldra was de Vrije stem de meest gevreesde kritische krant van Suriname, dankzij de krasse pen van de hoofdredacteur die vanwege zijn financiële onafhankelijkheid niemand ontzag. Als je door de Vrije Stem werd neergesabeld, of als de krant weer eens een onthulling deed lekken, kon je inpakken. Het gezag van Wilfred Lionarons reikte in het “dorp” Suriname heel ver. In een select gezelschap van invloedrijke borrelvrienden ,die bij mij thuis bij elkaar kwamen in een “kibri uku” (een verborgen plek voor ingewijden) leerde ik hem kennen als een fanatieke en vlijmscherpe debater. Het ging altijd tussen de luidruchtigste opiniërende smaakmakers en casanova’s Wilfred en Dr. Ir.Frank Essed– die zijn rijzige gestalte mee had-want beide heren hadden een doordringende karakteristieke stem die tot je botten doordrong. Als jonge nieuwsgierige schrijver maakte ik met Wilfred een afspraak om hem op zijn kantoor op te zoeken. Toen ik daar arriveerde zat hij met zijn voeten op tafel, nadat hij mij uren had laten wachten. Iemand had hem toegeroepen,”Wilfred je kan die jongen toch niet zo lang laten wachten, foei toch…” Zo waren de verhoudingen nou eenmaal in die tijd, je moest je plaats kennen. Ik, nog nat achter mijn oren had niets in te brengen en het gesprek werd een weliswaar interessante maar voorspelbaar daverende monoloog. Van Wilfred Lionarons leerde ik schrijvend assertief te zijn en nergens voor terug te deinzen. Mijn vriend politicus/activist/journalist Bram Behr werd eind jaren zeventig bij de Vrije Stem in dienst genomen en kreeg het herhaaldelijk met Wilfred aan de stok. Bram Behr en Wilfred Lionarons leken water en vuur, Behr had een baan nodig om in leven te blijven en Lionarons had een felle journalist nodig om zijn krant scherp te houden. Zo ontstond er een kortstondige symbiose van de Capasie (het gordeldier) en de gifslang die samen een hol delen. Maar het radicalisme van de Albanië-communist Bram Behr was niet te stuiten en spoedig startte Bram zijn eigen blad onder de naam Mokro (hamer, naar analogie van de communistische hamer en sikkel). Na de laffe moord op Bram Behr in 1982 was Wilfred Lionarons de meest fervente verdediger van de mensenrechten in Suriname en sprong hij op de bres voor zijn oud medewerker/collega-journalist Bram Behr. Dat sierde de meedogenloze zakenman Wilfred Lionarons die Behr toentertijd ontslagen had, en tegelijk toch een oprecht eerlijk mens was met een gezonde zelfspot en humor, die ook sorry kon zeggen. Een oud medewerker van het eerste uur bij radio Rapar sinds , fotojournalist Leo van Sprang, vertelde mij – toen ik zijn biografie schreef -dat hij directeur Lionarons de vloer van zijn kantoor zag schrobben ’s morgens omdat de poetsvrouw niet aan het werk was. ‘Wie het kleine niet eert is het grote niet weert’, was de stelregel van de duizendpoot Lionarons die van alle markten thuis was en zich tussen hoog en laag soepel kon bewegen. Hij deed Rapar groeien, door aandacht te schenken aan de roddel (opinie)van het voetvolk en de kleine advertenties, overlijdensberichten en en alles tijlen popmuziek en volksmuziek. Hij maakte van de Vrije stem, de stem van het volken de mokerhamer van de Surinaamse ondernemersklasse.

Op de plek waar zijn drukkerij stond in de dr.Nassylaan –centrum Paramaribo-west)is nu een exotisch Japans restaurant “Spice Quest” verrezen van Patrick Woei, de zoon van de bekende beeldend kunstenaar Paul Woei. Enkele restanten van de door de militairen verwoeste machines van de krant de Vrije Stem staan er nog, als trieste nagedachtenis van het tragische einde van noeste arbeid verricht dooreen pionier voor menselijke grondrechten en vrijheden en van de publieke opinie in Suriname. De nestor van de Surinaamse journalistiek is niet meer. Moge zijn ziel rusten in vrede.

Door Ludwich van Mulier een goede vriend. 13mei 2015.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*