Braamspunt" /> Braamspunt"> Braamspunt">

REPUBLIEK SURINAME ONAFHANKELIJK 34 JAAR: “SAN DATI”

wapen van suriname weinig verandert na 1975 (bron zazzle.nl)

REPUBLIEK SURINAME 34 JAAR:  “SAN DATI”

Het gezin bepaalt de kwaliteit van elke samenleving

Door:  Ludwich van Mulier

Toen ik puber was ergerde mijn vader zich aan mijn gefriemel met vriendinnetjes. Hij kroop op een dag in zijn opvoedersrol.”Mijn zoon”, zei hij bestraffend “Als je gaat jagen, moet je ervoor zorgen dat je eerst een kooi aanschaft. Als je een vogel gevangen hebt dan kun je haar in de kooi doen. Alleen dommeriken jagen onvoorbereid zomaar zonder plan. Ze verspillen impulsief hun energie. Als ze iets gevangen hebben, moeten ze het onbeheerd achterlaten tot voordeel van anderen. Dus laat die meisjes met rust, werk aan je toekomst; leer en doe je best op school.” Nu moet ik eerlijk bekennen dat de les van mijn strenge vader het ene oor in is gegaan en met een snelheid het andere oor heeft verlaten; maar toch wel ergens een leidend beginsel is gebleven in mijn leven. Hij had gelijk en ook weer niet. Hij was namelijk een ding vergeten; We zijn in Suriname! Daar gaat alles anders; niet volgens het boekje maar op Surinaamse wijze. Vanaf 25 november 1975 dragen wij Surinamers verantwoordelijkheid voor onze eigen staat en voor het welzijn en welbevinden van alle ingezetenen. Onze gezinnen, onder leiding van opvoeders, vormen het fundament van de nationale bevolking  en bepalen de  kwaliteit van het Surinaamse leven. In gezinsverband leert de burger omgaan met zichzelf en met normen en waarden in relatie tot zijn directe sociale omgeving.                

Overdracht van een ontwrichte maatschappij in 1975                                                          

Langer dan 3 eeuwen heeft Nederland politieke macht over Suriname uitgeoefend. Surinamers zijn pas 34 jaar baas in eigen huis. Wat Suriname vandaag  geworden is , is voor een groot deel  bepaald door wat er gezaaid en gevormd is door onze voorouders onder Nederlands,  en na 1975,  onder Surinaams bestuur. De belangrijkste schade die ons volk is aangedaan is de deels bewust deels onbewuste vernietiging van de normale gezinsstructuur. Tot aan de eeuwwisseling 1800/1900,  waren de burgers louter gereedschappen zonder rechten, in een wingewest. Wie niet geschikt was om te werken kreeg Godsdienstonderwijs. De machthebbende blanke Europese mannenbevolking heeft door de nood gedwongen, zich alle vrouwen in Suriname toegeëigend en zich legaal en illegaal met hen vermengd. Zij heeft eeuwen lang informele structuren, buiten het traditionele huwelijk gecreëerd en in stand gehouden. Als zij hun blanke echtgenote lieten overkomen hielden zij er parallel twee gezinnen op na een bruin (Surinaams) gezin en een blank(Nederlands) gezin. Daarnaast schaakten zij geregeld het dienstdoende vrouwelijke personeel. We laten wangedrag verkrachtingen, incest en kinderen met minderjarigen buiten beschouwing. Uit de Kerkelijke hoek werd aangedrongen op stopzetting van de zedenverwildering in Suriname. De toegevoegde vrouwen door opeenvolgende immigraties, importeerden samen met de religies de sociale en culturele normen en waarden. Het koloniaal gezag (de politiek) leefde op gespannen voet met de clerus en predikanten, die aanvankelijk als hinderlijke pottenkijkers werden opgevat. De geïmporteerde Europese  kerken hebben altijd strijd moeten voeren voor erkenning en om te aarden in Surinaamse bodem. De religie bracht verlichting, trok een humanitaire maximale pijngrens, en was daarom immens populair bij de bevolking. Ze hieven hun bestraffende vinger op, maar anderzijds bedekten de Kerken de koloniale misstanden met de mantel der liefde. Vandaag nog treden de kerken als ethisch corrigerend instrument op tegen de politiek en houden in ruil voor erkenning radicalisering tegen. Het morele sein op groen voor de staatsgreep van 1980 is mede door de kerken gegeven. Ook de derde termijn van president Venetiaan is bij de vorige verkiezing in 2005  door de kerken gekritiseerd. Maar de postkoloniale politiek heeft zich losgemaakt van de Kerken, onder invloed van het secularisme en het verlies aan norm- en waarden besef o.a. door de gebroken gezinnen. Bij de onafhankelijkheid in 1975 hebben de Nederlandse en Surinaamse regering een onvergeeflijke fout begaan door de Surinaamse gezinsstructuur die al moeite had herstellend te gedijen, kompleet te vernielen. Vietnamese wetenschappers vergeleken terecht de anticiperende Surinaamse massa-emigratie, in de jaren zeventig, met hun eigen bootvluchtelingenprobleem, als een traumatisch proces dat tussen de oren zit. Percentueel kan de Surinaamse massa-emigratie (1973-1975) beschouwd worden als  de  grootste impulsieve emigratie in de wereldgeschiedenis. Een deel van het Surinaamse gezin in Nederland, kreeg een andere juridische status, dan dat achtergelaten deel in Suriname. In de postkoloniale periode heeft de Surinaamse regering deze diepe wond nog meer verergerd en er peper in gesmeerd door een deel van het gezin van de een op de andere dag als vreemdeling te bejegenen. Door het blijvend ontwrichte gezinsleven in Suriname -vanwege de historie en de emigratie-  zijn de frustraties en trauma’s velerlei en groeit de ontregeling en ontheemding excessief. Er zijn geen instituten die gezag,  moraal en ethiek afdwingen, vasthouden en doorgeven. Het gezin is zo’n instituut waar de burger normen en waarden leert die inhoud geven aan saamhorigheid en naastenliefde. Het verkeersdodental van twee doden per week -verkeerstechnische oorzaken daargelaten- illustreert het lage niveau van normbesef in het land. Een vakman vertelde mij dat hij dankzij optreden van mijn strenge vader, vandaag geworden was wat hij nu is. Hij spijbelde en werd in de Gonggrijpstraat door mijn vader (voor hem een wild vreemde) toegesproken. “Jongeman wat doe jij hier tijdens schooltijd op straat? Weten je ouders hiervan? Als je niet naar school wilt ga je niets bereiken in deze wereld.” Hij nam de jongen elke avond gratis mee als “spookleerling” naar de avondtechnische school op Zorg en Hoop. Daar gaf hij praktijklessen lassen en metaalbewerking en was collega van Fred Derby die daar ook les gaf. De ‘adoptieleerling’ ervoer ook  hoe de vakbondsleider  Derby de vakbondsstrijd interpreteerde door op te komen voor de belangen van anderen. Die eerste vorming van solidariteit krijgen wij in het gezin. Jong geleerd is oud gedaan. Verantwoording durven te nemen voor belangen van anderen ontstaat pas als er een ongedwongen norm leeft om zichzelf en de wet daadwerkelijk te respecteren. De jarige nationale staat dient onmiddellijk te  beginnen met een gezinsherenigingbeleid, gekoppeld aan een gebalanceerde demografische reconstructie van Suriname. Dat is de les van 34 jaar onafhankelijkheid. De  bonte smeltkroes die nu geroemd wordt, kan bij gebrek aan gezag, weldra imploderen tot een oorlogsveld van belangentegenstellingen zonder weerga. De politiek is een weerspiegeling van wat we zelf zijn. Over de belangrijkste sector economie, heb ik bewust niets geschreven. Een producerende burger heeft pas nationale waarde als hij/zij weet waarvoor hij werkt en dat het zin heeft zijn medemensen, ouders en familie (geschiedenis) en sociale omgeving (de samenleving) te respecteren. Leve de onafhankelijke Republiek Suriname. ANS persbureau.    

Door Ludwich van Mulier. 17-11-2009.  braamspunt.com@gmail.com

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*